Αν λέμε τώρα για Champions League, τι θα λέμε τον Οκτώβριο;

Παίκτες που δεν βλέπουν γήπεδο ούτε ως αλλαγή

Υπάρχει ένα όριο μέχρι το οποίο μια δικαιολογία μπορεί να στέκεται, ένα όριο που μπορεί να διαχωρίσει το πότε είναι επαρκής και πότε όχι. Το να επιστρέφουμε στο ματς με τη ΛΑΣΚ την περασμένη Τρίτη για να εξηγηθεί η εικόνα της AEK στην Τρίπολη δεν είναι ανάλυση, είναι άλλοθι.

Εδώ υπάρχουν γεγονότα που δεν έχουν καμία σχέση με πνευματική κόπωση ή σωματική καταπόνηση από ένα ευρωπαϊκό ματς, πέντε ημέρες πέρασαν. Μιλάμε για κάτι πιο βαθύ: για μια ομάδα που πέρυσι ήξερε να κλειδώνει τα παιχνίδια της όταν προηγούνταν και φέτος τα ανοίγει από μόνη της τη στιγμή που σκοράρει.

Πέρυσι η ΑΕΚ ήταν κυρίως μια ομάδα έδρας, ναι, αλλά είχε κάτι πολύτιμο: την ικανότητα να διαχειρίζεται το προβάδισμα. Πολλά ματς τελείωναν με διαφορά ενός γκολ, όχι επειδή δεν μπορούσε να κάνει κάτι παραπάνω, αλλά επειδή δεν χρειαζόταν. Ήξερε να κλείνει τον αγώνα και να μη δίνει πολλούς χώρους στον αντίπαλο. Ναι, υπήρχαν και........

© gazzetta