Να εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε: Κάθε άνθρωπος, κάθε επαγγελματίας έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται την δουλειά του και την ποιότητά αυτής. Ιδιωτικά και δημόσια.

Ο Ράφα Μπενίτεθ, ένας εκ των σπουδαιότερων προπονητών στην Ευρώπη από το 2000 μέχρι και το 2015, δεν θα κριθεί στην Ελλάδα. Με τα καλά του και τα στραβά του, τις επιτυχίες και τις αποτυχίες του, έχει κριθεί από την ίδια ιστορία. Κάθε φορά που θα μπαίνει στο σπίτι του και θα κοιτάζει στον χώρο με όσα έχει κερδίσει στο ποδόσφαιρο, θα φουσκώνει και δικαίως από υπερηφάνια για όσα έχει κατακτήσει στην φοβερή και τρομερή του καριέρα. Τα μετάλλια του παρελθόντος, οι ένδοξες στιγμές, τα πρωταθλήματα σε άλλες εποχές, όπως και το Champions League δεν παίζουν... μπάλα στο σήμερα.

Αν το ποδόσφαιρο λειτουργούσε με αυτό τον τρόπο, θα βλέπαμε στις κορυφαίες ομάδες του σήμερα, τον Μαρσέλο Λίπι, τον Ότμαρ Χίτζφελντ, τον Βιθέντε Ντελ Μπόσκε και τον Γιουπ Χάινκες. Ένας προπονητής επειδή πήρε το Champions League το 2005 και το ισπανικό πρωτάθλημα στις αρχές της νέας χιλιετίας, δεν σημαίνει πως όπου και αν πάει, θα ξαναπετύχει τα ίδια ή έστω αντίστοιχα. Πόσω μάλλον όταν έχουν προηγηθεί η Έβερτον, η Ντάλιαν και η Θέλτα στη τελευταία δεκαετία στη περίπτωση του Ράφα.

Όσες ομάδες επιλέγουν ακόμη και σήμερα προπονητές έχοντας ως μοναδικό κριτήριο το ''βιογραφικό'', μειώνουν αυτομάτως τις πιθανότητες τους για να φτάσουν στην επιτυχία. Αφού ξεκινήσαμε με όσα θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα σε μία χώρα που έχει την ποδοσφαιρική τάση να αισθάνεται... μπανανία και να μην νιώθει την ανάγκη να αντιληφθεί τους κανόνες του αθλήματος, πάμε και στην ουσία του σημειώματος, προσπαθώντας να καταλάβουμε αν βρισκόμαστε σε ένα παράλληλο ποδοσφαιρικό σύμπαν ή στο ίδιο, όσον αφορά τον Παναθηναϊκό.

Ο Ισπανός κόουτς μετά το παιχνίδι με την ΑΕΚ προσπάθησε, απόλυτα θεμιτά, να........

© gazzetta