Gülistan Doku Munzur kenarında açan bir mimoza çiçeğiydi.

Ne yazık ki Gülistan Munzur’da açan, adalette solan bir çiçekti!

Kentlerin belleği vardır; suskunluğun da bir dili. Tunceli o dili uzun zamandır taşıyor. Sokak aralarında yankılanan bir isim: Gülistan Doku. Altı yıl… Bir insan ömründe kısa gibi görünen, ama bir annenin yüreğinde sonsuzluğa uzanan bir zalim zaman! Kayıp bir genç kadının ardında bıraktığı boşluk, yalnızca ailesinin değil, bu ülkenin vicdanında açılmış bir yara olmalıdır.

Dosyalar vardır, raflarda tozlanır; bir de dosyalar vardır, her açıldığında kalbin içinden bir sayfa daha kopar. Gülistan’ın dosyası birinci türdendi uzun süre tozlu raflarda tutsak kaldı.

Altı yıl… Bir insanın kayboluşunun zamana yayılan suskunluğu. Altı yıl… Bir annenin her sabah aynı acıyla uyanması, bir babanın her akşam aynı soruyla karanlığa bakması: “Gülistan nerede?” Bir ablanın susmayan çığlığı! Gülistan Doku dosyası yalnızca bir kayıp dosyası değil; bu ülkenin vicdanının ne kadar gecikebildiğinin ne kadar susabildiğinin de kaydıdır.

Dersim’in dağları, rüzgârı, suyu biliyor o........

© Gazete Pencere