Kadınlara yönelik şiddet artmıyor; artık saklanmıyor. Her gün bir sayı daha ekleniyor istatistiklere, hiçbir sayı bir kadının yarım kalan yaşamını, yarım kalan düşlerini, susmak zorunda bırakılan çığlığını anlatamıyor. Şiddet, yalnızca bir yumruk ya da bir bıçak değil; görmezden gelinen bir tehdit, korunmayan bir yaşam, ertelenen bir adalet. Biz hâlâ “neden?” diye sorarken, failler “nasıl olsa” rahatlığıyla dolaşıyor sokaklarda.

Asıl korkunç olan da bu: Alışıyoruz!

Bu ülkede kadınlar sadece öldürülmüyor; yalnız bırakılıyor. Yasalar var nedense uygulanmıyor, sözler veriliyor tutulmuyor. Bir kadının yaşayıp yaşamayacağı, çoğu zaman bir dilekçenin ciddiyetine, bir memurun ruh iklimine, bir hâkimin takvimine sıkışıyor. Oysa şiddet münferit değil; sistemli. Ve bu sistem, sessizlikle besleniyor. Bugün susan herkes, yarın bir ismin daha altına imza atmış oluyor. Kadınların yaşaması bir istek değil, haktır. Ve haklar, ancak savunulduklarında yaşamda kalınır.

Bir kadın, akşam eve biraz geç kaldığı için anahtarını sessiz çeviriyor kapıda. Telefonunu susturmuş, nefesini kısıyor, ayak........

© Gazete Pencere