İnsanlığın ölümü vicdanlarda başlar.

Haksızlığa itiraz etmiyorsak, bir insanın yardım çığlığına sessiz kalıyorsak 'insan olmak' vasfını kaybediyoruz demektir, insanlığın ölümü denilen süreç başlamış demektir.

Özel okullarda çalışan ve atanmaları "mülakat" yoluyla engellenen öğretmenlerin Ankara'da yükselen çığlığına katılıyorum; Devlet bu insanlara haksızlık yapmaktadır ve ne yazık ki toplum da gereken duyarlılığı yeterince göstermiyor, zulme seyirci kalıyor.

Öğretmen, her insanın hayatında anne-babadan sonra gelen en değerli varlıktır; şahsiyetimizin mimarı, geleceğin kurucusu, rehber, model, lider...

İnsan ve toplum hayatında her meslek değerlidir, ancak öğretmenlik tüm alanların üstünde bir kurucu unsurdur, yapı taşıdır; öğretmenin sorunlar içinde kıvranması ve 'sorunlu' olması kuracağı yapıyı da sakatlar; öğretmeni sorunlu olan bir toplumun sağlıklı olması mümkün olmaz!

"Tüm sorunların temelinde eğitim vardır!" sözü değişmez gerçekliktir ancak eğitimin temel sorunu da öğretmendir...Öğretmenlerin sorunları çözüme kavuşmadan hemen hiç bir konuda kalıcı çözüm üretmek ve başarılı olmak mümkün değildir!

Öğretmenlerin sorunlarını sokaklara dökülerek duyurmak zorunda kalmaları devletin ve toplumun ayıbıdır, utancıdır!

Geçen hafta bunu yaşadık;

Bir grup öğretmen seslerini ilgililere duyuramayınca Ankara'nın merkezinde Kızılay'da ölüm orucuna başlamış...

Açıklama yapmaya çalışmışlar, emniyet güçleri direnenleri yere yatırmış, ters kelepçe ile gözaltına almış;........

© Gazete Pencere