Okullar kapandı, son ders zili çaldı. Milyonlarca çocuk ve genç için yaz tatili başladı.

Her yıl olduğu gibi bu yıl da sosyal medya, deniz kenarında çekilmiş aile fotoğraflarıyla, kamp görüntüleriyle ve çocukların tatil heyecanını yansıtan karelerle doldu.

Yaz tatili denildiğinde aklımıza gelen ilk tablo genellikle budur: Oyun oynayan çocuklar, birlikte geçirilen uzun günler, dinlenme, eğlenme ve yeni anılar...

Oysa bu tablo, Türkiye'deki bütün aileleri anlatmıyor. Hatta birçok aile için yaz tatili, dinlenmenin değil, yeni bir kaygı döneminin başlangıcı anlamına geliyor.

Çünkü eğitim öğretim yılının sona ermesiyle birlikte ortadan kalkan yalnızca okul düzeni olmuyor; çocukların gün içindeki güvenli yaşam alanı da büyük ölçüde ortadan kalkıyor. İşte tam da bu noktada, eğitim sistemiyle sosyal politikalar arasındaki boşluk bütün açıklığıyla görünür hale geliyor.

İmkânı olan aileler çocuklarını yaz okullarına gönderebiliyor, birlikte tatil planları yapabiliyor ya da çalışma düzenlerini çocuklarına göre esnetebiliyor.

Ancak milyonlarca aile için böyle bir seçenek bulunmuyor. Türkiye'de yaşam maliyetleri giderek arttığı için anne ve babaların büyük bölümü çalışmaya devam etmek zorunda. Çocuklarını güvenle bırakabilecekleri bir ortam bulamadıklarında ise her sabah aynı soruyla karşı karşıya kalıyorlar: Çocuğumuz bugün nerede olacak?

Okul öncesi çağdaki çocuklar için özel kreşlerin ve yaz okullarının sunduğu çeşitli alternatifler mevcut. Ne var ki bu hizmetlerin ücretleri, özellikle dar ve orta gelirli aileler açısından çoğu zaman ulaşılabilir değil.

Devletin sunduğu okul öncesi bakım hizmetleri ve belediyelerin düzenlediği yaz etkinlikleri ise ihtiyacı karşılayacak yaygınlığa henüz ulaşabilmiş değil.

Sonuçta pek çok aile çocuklarını bir aile büyüğüne emanet etmek zorunda kalıyor; böyle bir imkânı olmayanlar ise çocuklarını günün önemli bir bölümünde evde yalnız bırakmanın vicdani yüküyle işe gidiyor.

Aslında sorun yalnızca okul öncesi çocuklarla sınırlı değil. İlkokul, ortaokul ve lise çağındaki çocuklar açısından da yaz ayları giderek daha yalnız geçirilen bir döneme dönüşüyor.

Özellikle büyük kentlerde çocukların güvenle vakit geçirebileceği kamusal alanlar her geçen yıl azalıyor. Mahalle kültürünün zayıflaması, oyun oynanabilecek sokakların ortadan kalkması, ücretsiz spor ve sanat faaliyetlerinin sınırlı olması nedeniyle çocukların önemli bir bölümü yaz tatilini dört duvar arasında geçirmek zorunda kalıyor. Günün büyük kısmı ise çoğu........

© Gazete Pencere