Eğitim dediğimiz sürecin ne zaman başladığına dair hâlâ güçlü bir yanılgı içindeyiz. Çoğu zaman başlangıç noktası olarak ilkokulu işaret ediyoruz. Oysa çocuklar o sıralara oturduğunda, hayatlarının en belirleyici döneminin önemli bir kısmını çoktan geride bırakmış oluyor. Düşünme biçimleri, kendilerini ifade etme becerileri, merakları ve özgüvenleri büyük ölçüde erken yaşlarda şekilleniyor.

Bu yüzden okul öncesi eğitim, çoğu zaman sanıldığı gibi bir hazırlık aşaması değil. Daha çok, hayatın temelinin atıldığı bir eşik. Geçildiğinde fark edilen ama çoğu zaman geç kalınan bir eşik.

Bugün okul öncesi eğitime erişemeyen bir çocuk, eğitim hayatına ne yazık ki eşit koşullarda başlayamıyor. Bu yalnızca bir tespit değil; sahada çok net görülen bir gerçek. Erken yaşta eğitimle buluşan çocuklar ilkokula daha hazır geliyor, uyum süreçlerini daha hızlı atlatıyor ve öğrenmeyle daha güçlü bir bağ kuruyor. Bu fark zamanla kapanmıyor, aksine derinleşiyor. Daha yüksek akademik başarı, daha az sınıf tekrarı, daha düşük özel eğitim ihtiyacı… Bunların her biri aslında eğitimle erken tanışmanın doğal sonucu.

Daha geniş bir açıdan bakınca tablo daha da netleşiyor. Okul öncesi eğitim alan çocukların liseyi tamamlama oranı artıyor, üniversiteye devam etme ihtimali yükseliyor. Yani erken yaşta yapılan yatırım sadece bugünü değil, bir öğrencinin hayat yolunu da belirliyor.

Ancak meseleyi sadece notlarla, sınavlarla anlatmak yeterli olmaz. Asıl fark, çocuğun hayatla kurduğu ilişkide ortaya çıkıyor. Erken yaşta eğitimle buluşan çocuklar kendini daha rahat ifade ediyor, sosyal ilişkiler kurmakta zorlanmıyor, bulunduğu ortama daha kolay uyum sağlıyor.

Uluslararası çalışmalar da bunu açıkça söylüyor: Erken eğitim, bireyin sosyal becerilerini güçlendiriyor, riskli davranışlara yönelme ihtimalini azaltıyor. Özellikle imkânları sınırlı ailelerden gelen çocuklar........

© Gazete Pencere