“Özümüzü aradığımız bir çağda yaşıyoruz. 

Öz-lüyoruz ama neyi özlediğimizi bilmiyoruz. 

Öz-lemenin öz-ümüzle ilgili olduğunun henüz farkında değiliz...

Özlemek öz-ümüze dönmektir. 

Özümüzde olanı arzulamaktır. 

Özümüzde olan neyse onu öz-leriz. 

Neyi özlüyorsak o bizim öz-ümüz olur..."

(İbrahim Kalın; Öze Yolculuk)

Özledim… Sizin de çokça kullandığınız kavramlardan mıdır? İnsan niçin özler, neyi özler, özlemin hasretini teskin etmenin yolu var mıdır? Özlemek… Çokça hissettiğimiz bu harikulade kelimeyi tanıyor muyuz, biliyor muyuz? Gelin birlikte “özlemek” için bir yol yürüyelim. Birlikte özleyelim ve “öz”lenelim. 

Özlemek kelimesi üzerinden etimolojik bir yolculuk yaptığımızda, kavramın bize birçok yol açtığını,   sadra şifa, derde derman olduğunu görüyoruz. Evet, ne dediğimizin farkındayız. Özlemenin kendisi pekâlâ bir hüzünlü halin ifadesi ise de hüzün ve kederin aynı zamanda şifasıdır özlemek. Özlemek; her şeyden önce öz ile bağ kurmaktır, özü hissetmek, özünden ayrılığın hasretini çekmektir. Bu bağlamda özlemek, bir eksiklik duygusudur ama bundan da öte tamamlanma ihtiyacı, bir arayış isteğidir. 

Özlemek; özünü aramaktır, kendini aramaktır, “ben”deki “ben”i aramaktır, kendinden kendine yolculuktur. Özlemek baştanbaşa kendini bulma çabasıdır, kendini bulmak için yine kendini kendi........

© Gazete İpekyol