Hayvanlar gibi yaşıyoruz, 

Hayvanlar gibi ölüyoruz. 

Çünkü birbirimiz için 

(Yuriy Bykov’un yönettiği, “Enayi” Adlı Filminden) 

Konuşmak diyorum azizim konuşmak! Birbirimizle konuşmaya ihtiyacımız var. Çünkü konuşarak sen ben olacaksın ben de sen. Sen bende dinleneceksin ben sende. Konuşarak ancak gönülden gönüle, sözden öze bir yol bulabileceğiz. Konuşarak kalp yetmezliği halimizden kurtulabilecek, konuşarak dünyanın yüklerinden kendimizi kurtarabileceğiz. Hâsılı azizim, konuşarak ancak birbirimize şifa olacağız. Bu dünyada konuşacak, dertleşecek, hemhâl olabilecek, hemdert olabilecek kimsesi olmayandan daha yoksul kim olabilir? sözün söze, gözün göze, özün öze kavuşmasına şahit olan konuşmadan, sohbetten, sözden uzak olandan daha yoksul kim olabilir? Evet, azizim ne dersin; konuşalım mı biraz? 

“Konuşalım mı Biraz?” diye sormuş idik bir yazımızda. Ve devamında, iletişim kalabalığının içinde boğulan insanlar olarak her birimizi, “Sahte İletişimden Sahici Konuşmaya” davet etmiştik bir başka yazımızda. Derdimiz ne? İçinden geçtiğimiz zamanlar, yaşadığımız günler, birbirimizle konuşmaya, birbirimizle sahici iletişim kurmaya derinden muhtaç olduğumuz günler ve zamanlar. Çünkü öylesine konuşuyoruz, öylesine iletişim içerisindeyiz. “İletişim çağında” iletişim kurabileceğimiz kimselerden yoksunuz, zira kimsenin, “kimsesinin” kalmadığı zamanlarda yaşıyoruz. 

Konuşalım ama sahte değil sahici olsun, konuşalım ama öylesine değil gerçekten olsun, konuşalım ama sanal değil kalbi olsun, konuşalım ama dilden değil gönülden olsun,........

© Gazete İpekyol