"Hayat "anlam vererek" yaşanıyor. 

Hayata nasıl bir anlam yüklüyorsak, hayatımız öyle oluyor. 

Anlam ufkumuz çok dar: Dünyanın "bu kadar" olamayacağını anlayamıyoruz.

Hayat öylesine zengin ki! ...

"Bu kadar değil" hayat! "Ben bu kadar değilim." 

Ötelerde bir can var, canlılık var. 

Olağanlığı içine tıkıldığımız hayatın olağanüstülüğü var. 

Hemen önümüzde. Gözlerimizin önünde. Göremiyoruz...

(Ahmet İnam; Hayatımızdaki İnce Şeylere Dair)

İçinden geçtiğimiz hayatın farkında mıyız? Yoksa sadece öylesine yaşayıp geçiyor muyuz? Fark etmeden yaşıyoruz, farkına varmadan, görmeden yaşıyoruz. Bakıyoruz geçiyoruz, bakıyoruz ama göremiyoruz. Hayatı ıskalıyoruz, güzelliği, derinliği ıskalıyoruz, gönlümüzü, içimizi ıskalıyoruz…

Gözümüzle gönlümüz arasındaki mesafenin farkına varmamız gerekiyor. Yoksa “bakar kör” olmaktan kurtulamayacağız. Kemal Ural, “Küçük Şey Yoktur” diyordu ve bize bakar kör olmaktan kurtulmanın yolunu gösteriyordu: “Hiçbir şeyin farkına varmadan yaşıyoruz. Unutturuyor yıldızları lambalar!!! Bir çocuk gibi oyuna dalıp da unuttuğumuz sınav...........

© Gazete İpekyol