“Nebati ve hayvani işlevlerin ötesine geçemeyenler, 

şan-şeref, yemek-içmek ve zenginlikle 

mutlu olduğunu düşünürler ama bunların sınırı olmadığı için 

mutsuzluk içinde kaldıklarının da bilincindedirler… 

Halkın süs ile gösterişe battığı, 

insanların aşırı dünyevileştiği cahil bir toplumda, 

yalnız insanın bilinçli bir tavırla o topluma yabancılaşması, 

kendi mutluluğu açısından zorunludur…”

(Tedbîru’l Mütevahhid, İbn Bâcce; Bireysel Yönetim Okumaları, 

Tercüme ve Telif: Mevlüt Uyanık, Aygün Akyol) 

Kötü/lük kuşatıyor her tarafımızı! Korkuyoruz, ürküyoruz! Bu kadar kötülüğün içinden iyilik çıkabilecek mi, bu kadar çirkinliğin, çürümenin ardından insan ne kadar kalacak?  Ne kadar insan kalabilecek? İnsan kötülük karşısında nasıl bir tavır ortaya koyacak? Çirkinliğin, kötülüğün ve de yanlışların birçok yönden insanı kuşattığı bir toplumda insan kendini kötülüklerden nasıl muhafaza edecek? Her soru esasen başlı başına bir soru/n/dur… Umut olsun istiyoruz. Umuda bir yol bulalım istiyoruz: İyiliği çoğaltmak demiştik; Bir virüs gibi her tarafa yayılan kötülüğü hayatlarımızdan uzaklaştırabilmenin yolunu bize sunacak olan iyiliği çoğaltmak, iyilik ekmek, iyi olmak olacaktır. Zira biliyoruz ki; kötü olan fena olandır ve fena olan fânidir. Kötülük geçicidir, aslolan iyidir, iyiliktir. Ve madem iyiler, “iyi” olmazsa, kötü olacak; o zaman tek çare hayatın her alanında “iyi” olacağız ve iyilikle olacağız, kendimize bir iyilik yaparak, iyiliğe yürümeli, iyilikle hayata tutunabilmeliyiz... 

Evet böyle demiştik, kötülükle başa çıkmaya dair bir........

© Gazete İpekyol