Çocukluğum, ah masum çocukluğum; 

Ne çabuk da kayboldun, kurban olduğum. 

Hani, mevsimlerden bahar idi, rüzgâr eserdi; güney doğudan, Yüzlerce ekleme ipli, uçurtmamı uçurtmuştum gökyüzüne. 

Seslenirdi aniden ablam! N….. dedim diye azarlardı! 

Öyle azarlardı ki, gark olurdum hüzün’e! 

Ah Çocukluğum, ah masum çocukluğum; 

İlkokul kıyafetlerim, beyaz yaka siyah önlüktü sahip olduğum. Tam sekiz ay misafir ettiğim, o yamalı sadık esvaplarım; 

Birde yamalı ayakkabım, içine balon şişirdiğim,futbol topum!... 

Kilit tutmaz çatlamış çantam, birkaç defter ve kitaptı arkadaş olduğum.. 

Ne bu günkü gibi, kirlenmişliğimiz vardı; 

Ne de, her tarafta savaş, kan ve gözyaşı akardı! 

Belki de vardı, biz bilmezdik savaşın korkunç adını. 

Okul ödevimiz Türkçe’de, Hasan ile çomarı ezberlemek vardı! 

Ah Çocukluğum, ah masum çocukluğum; 

Aynı sınıfta, onlarca akranımla........

© Gazete İpekyol