Etrafınıza bir bakın; her köşede ayn karakteri göreceksiniz. Elinde en son model telefon, aklında eğlence, oyun, dilinde ise bitmek bilmeyen bir "sistem eleştirisi". Ancak bu eleştiri, dünyayı daha iyi bir yer yapma derdinden değil, kendi ataletini meşrulaştırma çabasından besleniyor. Karşımızda modern bir trajedi var: Üretmekten köşe bucak kaçan ama takdir edilmeyi bekleyen, hiçbir şey katmadığı dünyaya en yüksek perdeden fatura kesen o kitle.

Bu profil için maaş asla "yeterli" değildir. Ancak buradaki paradoks şudur: Onlara dünyanın tüm altınlarını da serseniz, performansları bir milim bile artmaz. Çünkü onlar için iş, hayatın içinden çalınmış bir "yük", maaş ise bu yüke katlandıkları için ödenen bir "tazminat"tır. "Bu paraya bu kadar" cümlesi, aslında "Ben zaten yapmayacaktım, bu da bahanesi" demenin kibarcasıdır. Şartlar iyileşse bile bahaneler sadece form........

© Gazete İpekyol