Şanlıurfa’nın Siverek ilçesinde bir okulun koridorlarında yankılanan silah sesleri, sadece o binanın duvarlarını değil, bir toplumun vicdanını da derinden sarstı. Ahmet Koyuncu Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi’nde yaşanan ve 16 öğrenci ile öğretmenin yaralanmasıyla sonuçlanan saldırı, artık görmezden gelemeyeceğimiz bir gerçeği yüzümüze çarpıyor. 

Okulun anlamı ve çağrışımı nedir bizler için…. Güvenli olması gereken bir yer. Ailelerin çocuklarını gözleri arkada kalmadan emanet ettiği, hayallerin kurulduğu, geleceğin şekillendiği bir alan. Tam da bu yüzden böyle bir mekânda yaşanan şiddet, sadece bir olay değil güven duygusunun da sarsılmasıdır. 

Okul, yalnızca gençlerin ve çocukların emanet edildiği dört duvardan ibaret değildir. Bir çocuğun hayata bakışının şekillendiği, ilk sosyal ilişkilerini kurduğu, kendini ifade etmeyi öğrendiği bir alandır. Bu yüzden burada yaşanan her kırılma, yalnızca bireyi değil, uzun vadede toplumu da etkilemektedir. Bu sebeple güven duygusunun zedelendiği bir okul ortamı, sadece o anı değil, geleceği de yaralamaktadır.

Henüz 19 yaşında bir genç, hayatının henüz en güzel dönemlerinde ve hayat yolcuğunun henüz daha en başında iken eline uzun namlulu bir silah alarak bir okula girip ateş açıyor… Bu, yalnızca bireysel bir “suç” olarak değerlendirilebilecek kadar basit bir durum değil ne yazık ki. Bu, aynı zamanda bir çöküşün, birikmiş bir sessizliğin ve çoğu zaman fark edilmeyen bir iç dünyanın dışavurumudur. Burada asıl dikkat edilmesi gereken şey, olayın kendisinden çok onun önceki sürecidir. Hiçbir davranış bir anda ortaya çıkmaz. Her şeyin bir birikimi vardır. Çünkü görülmeyen, duyulmayan, bastırılan ve ertelenen duygular zamanla iç dünyada büyür. Ve çoğu zaman dışarıdan fark edilmesi en zor olan şey, en tehlikeli olandır.

Aslında hepimizin korkması ve ürkmesi gereken durum şu: Bu tür olaylar bize artık “uzak” gelmiyor. Sanki dünyanın başka yerlerinde olurmuş gibi düşündüğümüz tablolar, giderek daha yakınımızda yaşanmaya başlıyor. Bu da sadece bireyleri değil, toplumsal yapıyı da yeniden sorgulamamız gerektiğini gösteriyor bize.

İşte tam da bu noktada sorulması gereken ilk soru şu: Bir insan, özellikle de bir genç, bu noktaya nasıl gelir?

Belki de bu sorunun tek bir cevabı yok. Ama kesin olan bir şey var. Bu noktaya bir anda gelinmez. Bu durum, bir sürecin sonucudur. Küçük kırılmaların, sessiz kalınan anların, görmezden gelinen duyguların birikmesiyle oluşan bir süreç…

İnsan zihni özellikle gençlik döneminde çok hassastır. Bu dönemde yaşanan her olay, sadece o anı değil,........

© Gazete İpekyol