İnsanın kalabalıklar içinde giderek yalnızlaşmaktadır. Günler hızla akıyor; işler, sorumluluklar, ekranlar ve yetişme telaşı arasında çoğu zaman aynı evin içinde bile birbirimize tam olarak değemeden yaşıyoruz. Oysa insan, yalnızca bireysel bir varlık değildir. Hepimiz, görülmeye, hatırlanmaya, bir yere ait hissetmeye ihtiyaç duyarız. Tam da bu nedenle bayramlar, sadece takvimde yer alan özel günler değil; ruhumuza temas eden toplumsal duraklardır.

Bayram denildiğinde çoğumuzun zihninde benzer sahneler belirir: erkenden başlayan hazırlıklar, kapıların çalınması, misafir telaşı, uzaktaki yakınların aranması, büyüklerin elleri, çocukların sevinci, mutfaktan gelen tanıdık kokular… Bunların her biri yalnızca bir gelenek değil; aynı zamanda psikolojik bir güven alanıdır. Çünkü tekrar eden ritüeller, insana hayatın dağınıklığı içinde düzen hissi verir. “Ben bir ailenin parçasıyım”, “Ben bu toplumun içindeyim”, “Beni hatırlayan insanlar var” duygusu, ruh sağlığı açısından son derece kıymetlidir.

Bugün birçok insanın en derin ihtiyacı, kusursuz olmak değil, ait olmaktır. Aidiyet, yalnızca bir topluluğun içinde bulunmak değil, o topluluk içinde kabul görmek, önemsenmek ve duygusal bir bağ kurabilmektir. Bayramlar da tam bu........

© Gazete İpekyol