İnsan olabilme kabiliyeti ile dünyaya gelen beşer, ehil ve cahil olabilme potansiyelini de içinde taşır. Ulaştığı her nimeti sıradanlaştırıp inkar ile evrimini tamamlar.

Elinde olmayanın arzusu ile eline geçtiği nimetin nankörlüğü arasında gidip gelen bir canlı.

Sahip olduğu her nimeti israf ile malul insan, yitirince kıymet bilir çelişkiler içinde sürdürür yaşamını.

İmamesi kopmuş tespihin saçılması gibi dağınık insanı toparlayacak olan ise sahip olduğu her nimetin başkasında eksiklik olduğuna inanmasıyla başlar. Bu inanç ve anlama kudretine ulaştığında insan olmaya başlar.

Hayatını sürdürebilme ehliyetini haiz olması bile varlığı adına mülkünde bulunan en büyük hazine olduğunu fark etmesiyle de kâmil insan olur.

Haliyle, beşerden hallice, kendi acısını yaşar önce, başkasının acısını da hissetmeye başlayınca insan olma tekâmülünü gerçekleştirir.

Gel gör ki başkasının acısını da bir yere kadar yaşayıp sonrasında sıradanlaştırıp görmezden gelinen bir acıya dönüştürür, vicdanını susturur, zihnini meşgul etmekten kaçar, nefsine dokunmadıkça yaşanan her acıya uzak durur.

Dua etmekle zengin, eylemin duanın cüz-i temimi olduğundan yoksun insan, sadece oturduğu yerden hazırda bulduğu duasıyla yetinir. Zamanın dua ile yetinilmeyecek kadar yeni bir işlerlikte olduğunu fark etmediğinden, başına gelecek her saldırıyı öngörmekten de yoksun kalır.

Yazının başlığını Sıradanlaştırılmış Gazze diye yazacaktım, ama yine mi Gazze diye çoğumuzun başlıktan hareketle okumayacağını düşündüm, bu da bir........

© Gazete İpekyol