Yeni bir haftanın kapısını aralarken çoğumuzun içinde aynı duygu dolaşır: Biraz yorgunluk, biraz beklenti, biraz da “bu hafta daha iyi olacak” umudu… Hayatın temposu çoğu zaman bizi kendimize yabancılaştıracak kadar hızlanıyor. Oysa haftaya nasıl başladığımız, geri kalan günlerin tonunu büyük ölçüde belirliyor. Bu yüzden pazartesi sabahları yalnızca bir başlangıç değil; aynı zamanda bir niyet meselesidir.

İnsan, yalnızca çalışan bir varlık değildir; hisseden, düşünen ve anlam arayan bir bütündür. Bu bütünlüğü koruyamadığımızda ne moralimiz yerinde olur ne de bedenimiz bize eşlik eder. O nedenle haftaya başlarken ilk yapmamız gereken şey, kendimize dönüp sormaktır: “Nasılım?” Bu soru basit görünse de cevabı çoğu zaman derindir. Yorgun muyuz, kaygılı mı, yoksa umutsuz mu? Hislerimizi bastırmadan kabul etmek, aslında pozitifliğin ilk adımıdır. Çünkü gerçek iyilik hali, sahte bir neşeden değil, farkındalıktan doğar.

Pozitif olmak, her şeyi pembe görmek değildir. Aksine, zorlukların farkında olup yine de ilerleyebilmektir. Hayatın yükü bazen ağır gelebilir; ekonomik sıkıntılar, sosyal baskılar, geleceğe dair belirsizlikler… Ancak insanın en........

© Gazete Gerçek