Bir toplumun vicdanını anlamak istiyorsanız, o toplumun emeklilerine nasıl davrandığına bakmanız yeterlidir. Çünkü emeklilik; yıllarca çalışmanın, üretmenin, vergi vermenin, ülkesine hizmet etmenin sonunda insanın hak ettiği huzurlu yaşamın adıdır. Ne yazık ki bugün ülkemizde emeklilik, huzurun değil geçim derdinin, umudun değil çaresizliğin adı haline gelmiştir.

Bir zamanlar pazara çıkan, torununa harçlık verebilen, evinin temel ihtiyaçlarını karşılayabilen emekli, bugün pazarı da marketi de bakkalı da unutmuştur. Çünkü fiyat etiketlerine bakmaya bile cesaret edememektedir. Markete girip eli boş çıkan, pazarda tezgâh tezgâh dolaşıp en ucuz sebzeyi bile alamayan milyonlarca insanın ortak adı artık emeklidir.

Emekliler bugün maaşlarını hesaplayarak değil, günlerini sayarak yaşamaktadır. Ayın başında alınan maaş, birkaç gün içinde kiraya, elektriğe, suya, doğal gaza ve ilaca gitmekte; geriye ise koca bir ayı geçirecek umut bile kalmamaktadır. Sofradaki ekmek küçülmüş, tenceredeki yemek azalmış, çayın yanındaki simit........

© Gazete Gerçek