Nasıl bir zamana denk geldik gerçekten, anlamakta zorlanıyorum. Madenci alın terinin karşılığını istiyor. Yıllarca yerin yüzlerce metre altında, canını ortaya koyarak çalışıyor. İstediği lüks değil, ayrıcalık değil; yalnızca emeğinin karşılığını, hak ettiği ücretini istiyor. Ama hakkını aramaya başladığında başına gelmeyen kalmıyor. Asıl düşündürücü olan ise şu: İşçinin ücretini ödemeyen, yasal yükümlülüklerini yerine getirmeyen patron, bütün kurumlara kafa tutabilecek cesareti kendisinde bulabiliyor. Devlete, hukuka, mahkemeye, yetkili kurumlara karşı adeta “Ben bildiğimi yaparım” diyebiliyor. Fakat gariban işçi hakkını aramaya kalktığında karşısında copu, gözaltıyı, soruşturmayı, baskıyı, tehdidi buluyor. Biri çıkıp bana anlatsın lütfen… Adalet bunun neresinde? Hukuk bunun neresinde? Devlet bunun neresinde? Bir ülkede işçinin hakkını gasp eden patron rahatça dolaşabiliyor, ama o hakkı almak için mücadele eden işçi gözaltına alınıyor, tutuklanıyor, baskı görüyor, işinden oluyor, açlıkla terbiye edilmeye çalışılıyorsa burada yalnızca bir işçi sorunu yoktur. Burada çok daha büyük bir sorun vardır. O sorun, adalet duygusunun toplumun gözleri önünde yara almasıdır. Madenci yalnızca kömür çıkarmıyor. Yeraltından ekmeğini, geleceğini, çocuklarının rızkını çıkarıyor. Her vardiyada ölümle yaşam arasındaki........

© Gazete Gerçek