Uzun zamandır kendisinden en çok söz ettiren şey yapay zekâ. Yine söz etmeye devam edelim; ama öncelikle ona tek bir varlık muamelesi yapmasak iyi olacak. Şu anki yapay zekâ sistemleri dünyanın farklı ülkelerindeki binlerce şirket ve araştırmacı tarafından üretilmiş, birbiriyle bağımsız çalışabilen milyonlarca farklı zekâ modelinden oluşmaktaymış, merkezi bir bilince sahip değilmiş. Yani “Fişini çekelim, ondan toptan kurtulalım,” diye bir alternatifimiz pek yokmuş. Yapay zekâ modellerinin parçalara bölünüp iş birliği yapabilme özelliğini (ensemble yaklaşımı), modüler yapay zekâ biçimini pek bilmediğimizden içimiz rahat. Bu özelliğin nasıl çalıştığına gelince: “Büyük bir yapay zekâ modeli tek parça olarak kullanılmak yerine küçük uzman modellere ayrılıyor. Her modüle bir görev yüklüyorsun; mesela dil anlama, görsel tanıma, mantıksal çıkarım gibi. Ayırdığın bu parçalar bir orkestradaki enstrümanlar misali birlikte çalışabiliyor. Yeter ki bir koordinatör model, hangi parçanın hangi anda devreye gireceğini tespit etsin.” İnsanoğlu paylaşamadığı çıkarlar yüzünden birbirini gırtlaklarken yapay zeka modelleri bu şekilde iş birliği yapabiliyor. Üstelik kendi modüllerini geliştirip ortak bir sistemde buluşabiliyorlar. Böyle bir sistem, insanlığa karşı bir tavır alırsa onu nasıl kapatacaksın? Tek bir şans varmış, o da bütün enerji sistemini kapatmakmış. (2012 yılında yayınlanan bir dizi vardı, “Revolution”, o zaman pek anlamamıştık, insanlık bir şeyden (yapay zekâ) kurtulabilmek için bir daha açılamayacak şekilde küresel olarak tüm enerji sistemini (elektrik) kapatıyordu.) Bu karanlık tabloya ek olarak “Federatif Öğrenme Mantığı” (her cihazın içindeki modeli kişisel olarak eğitme) diye bir şey de var. Onun sayesinde tüm........

© Gazete Gerçek