Bir çocuk öldü. Hem de okulda, bir başka çocuğun şiddeti yüzünden.

Şimdi herkes üzgün. Herkes öfkeli. Herkes adalet istiyor.

Peki, ben başka bir şey sormak istiyorum:

Bir çocuk bu kadar büyük bir şiddeti içinde büyütürken yetişkinler neredeydi?

Biz ne zaman çocuk yetiştirmeyi yalnızca yedirmek, giydirmek, telefon almak, tablet vermek sandık?

Çocuğunun her istediğini yerine getirip ona bir kez bile “hayır” diyemeyen, yaptığı yanlışı sürekli örtbas eden, başkasına zarar verdiğinde “Benim çocuğum yapmaz!” diye savunmaya geçen anne babalar…

Kusura bakmayın ama sevgiyle sorumsuzluğu birbirine karıştırmayın!

Çocuğunuzun yalnızca başarılarından değil, davranışlarından da sorumlusunuz. Öfkesini görmezden gelemezsiniz. Şiddetini........

© Gazete Gerçek