Yaklaşık bir aydır bizim evde sabahları hayat; Ela’nın, “Ben kreşe gitmeyeceğim!” demesiyle başlıyor. Bir ay önce gayet güzel gidiyordu. Ne oldu bilmiyorum. Ben bu yaşımda işe gitmek istememeyi anlayabiliyorum da üç yaşında insanın pazartesi sendromuna yakalanmasını biraz erken buluyorum. Akşam yatarken: “Anne, yarın kreşe gitmeyelim.” Sabah gözünü açar açmaz: “Bugün gitmeyelim.” Kreşin kapısına gelince artık teklif, karşı teklif, diplomasi bitiyor. Ela ağlıyor, ben ikna etmeye çalışıyorum, saat ilerliyor…  Birleşmiş Milletler gelse arabuluculuk yapamaz. Bir de akşam eve gelince günün magazin bülteni başlıyor: “X kız oyuncağımı aldı.” “Y kız bana kötü davrandı.” “Z erkek beni çöpe atacakmış.” “E de beni sevmediğini söyledi.” Ben kırk yaşındayım. Benim çevremde bu kadar olay yok. Birinin oyuncağını almışlar, biri sevmiyormuş, öbürü çöpe atmakla tehdit etmiş… Kreşte üç yaş........

© Gazete Gerçek