Hai cadros e obras de arte cuxa relevancia vai moito máis alá do seu valor puramente plástico. Todos coñecemos que a arte de Castelao é superior no ámbito do debuxo, a ilustración ou o gravado, pero no pictórico as súas eivas visuais foron lentamente lastrando as súas posibilidades. Canto máis nesta obra, A derradeira lección do mestre, pintada en Bos Aires en 1945, coa súa cegueira xa moi avanzada e uns poucos anos antes do seu pasamento.

Poñerse diante de A derradeira lección do mestre supón enfrontarse non a unha gran obra artística, pero si achegarse a unha obra estremecedora no que o seu contido reflicte, como poucas, quizáis tan só os seus inmensos Álbumes de guerra, a barbarie humana que desta vez se exemplifica no asasinato do seu amigo, do seu camarada no ilusionante proceso de pensar nunha Galiza con identidade propia, dona de seu, afastada das gadoupas dos que tentan exprimila no seu beneficio sen contar cos galegos, ou deixándolle unhas vergonzosas migallas.

Ese amigo, ese camarada de soños,........

© Galiciaé