Xesús Alonso Montero era un neno académico. Podo imaxinalo co seu pelo rizado e a expresión de querubín ateo que conservou ata o últimos días, co seu sorriso bondadoso e persistente. Non podo imaxinalo sen ser o alumno máis brillante, o párvulo da caligrafía máis picuda ou o estudante que poñía o ramo de oliveira no cumio do saber.

Era un home desapegado da terra e os seus enredos malia proclamar a boa nova do materialismo máis marxista. O seu era un materialismo máxico, como sería o de Cunqueiro de contar coa graza de aferrarse a unha ideoloxía que non fose a da supervivencia, primeiro, e da comodidade, despois.

A  vez que coñecín a Alonso Montero aconteceu no Grove por un premio literario. El estaba alí en calidade de premiante e eu, na categoría de premiado. Recordo os percebes, que eran coma patas de elefante negro. Sentáronme nunha mesa ao carón dunha política, Paula Janza. Tiña unha beleza etrusca e un futuro azul que encheu de nubarróns ao pedir sinaturas para Xosé Cuíña. Os nacionalistas quixeron entender aquel conselleiro audaz e taimado coma un quitacolumnista no goberno de Fraga, pero a min parecíame que o seu galeguismo tiña máis de cálculo que de convición. 

 Enfronte de min estaba unha escritora, María Xosé Queizán, que nos dobraba en........

© Galiciaé