Ve ne gariptir ki Seba'nın gidişinden sonra Beşiktaş'a gelen her başkan, önce kendi projeleriyle değil, Seba'nın gölgesiyle karşılaştı.

Kongre salonlarında oy kullanan elli, altmış, yetmiş yaşındaki üyelerin gözlerinde hep aynı soru vardı:

"Acaba biraz Seba gibi mi?"

Çünkü onlar bir kulübün yalnız kupalarla büyümediğini biliyorlardı. Onlar, Beşiktaş'ın bazen ikinci olup da birinciden daha büyük alkış aldığını yaşamış kuşaktı. Kaybetmenin bile bir asaleti olduğunu, mağlubiyetin bile başı dik yaşanabileceğini Süleyman Seba'dan öğrenmişlerdi.

Genç kuşak ise başka bir çağın çocukları oldu.

Onlar dijital ekranlarda büyüdü. Futbolu mahallenin tozlu sahasında değil, transfer piyasasının rakamlarında tanıdı. Bir futbolcunun aidiyetinden çok piyasa değerini konuşan bir dünyanın içine doğdular. Seba'nın sessizliği onlara fazla sakin, tevazusu fazla eski zaman işi geldi.

Ve yavaş yavaş Beşiktaş, kendisini Beşiktaş yapan o görünmez kumaştan birkaç iplik eksiltmeye başladı.

Çünkü bazı değerler kaybolurken ses çıkarmaz.

Bir sabah kalkarsınız, armanın aynı olduğunu görürsünüz ama ruhunun biraz eksildiğini hissedersiniz.

Bugün Serdal........

© Fotospor