Çin ne yenilmez bir süper güç.

Ne de çökmek üzere olan bir dev.

Çin, aynı anda hem fırsat hem risk üreten büyük bir medeniyet-devlet.

Ve belki de günümüz dünyasının en önemli gerçeği şu:

Çin hakkında bir görüş sahibi olmak artık bir tercih değil.

Bir zorunluluk.

Çünkü artık Çin’den bağımsız bir dünya yok.

Çin’le birlikte şekillenen bir dünya var.

Bu nedenle mesele Çin’in varlığı değil; onunla nasıl yaşanacağıdır.

Çin’den kaçış neden yok?

Uzun yıllar boyunca birçok ülke Çin'i sadece uzak bir Asya ülkesi olarak gördü.

Ucuz üretim yapan büyük bir fabrika.

Küresel ekonominin arka bahçesi.

Düşük maliyetli iş gücü sayesinde dünyanın siparişlerini karşılayan dev bir üretim merkezi.

Bugün bu algı tamamen değişmiş durumda.

Çünkü Çin artık dünyanın herhangi bir yerindeki insanın hayatına doğrudan dokunuyor.

Çin artık küresel ekonominin dışındaki bir oyuncu değil.

Sistemin içindeki temel sütunlardan biri.

Bu nedenle Çin’den tamamen uzak durmak ya da onu görmezden gelmek artık gerçekçi bir seçenek değildir.

Sorun Çin'in var olup olmaması değildir.

Sorun Çin'le nasıl ilişki kurulacağıdır.

Çünkü dünyanın geri kalanı Çin'i seçmeyebilir.

Ama Çin çoktan dünyanın geri kalanını etkilemeye başlamıştır.

Çin artık neden herkesin hayatının içinde?

Küreselleşmenin ilk dönemlerinde üretim ile tüketim arasında büyük mesafeler vardı.

Bir ülkede tasarlanır.

Başka bir ülkede üretilir.

Başka bir ülkede satılırdı.

Bugün bu zincirin merkezinde çoğu zaman Çin bulunuyor.

Çin'in izi görülüyor.

Bu nedenle Çin artık sadece dış politika uzmanlarının konusu değildir.

İş insanlarının.

Yatırımcıların.

Sanayicilerin.

Akademisyenlerin.

Teknoloji geliştiricilerinin.

Belediye başkanlarının.

Enerji şirketlerinin.

Lojistik ağlarının.

Hatta sıradan tüketicilerin günlük hayatının parçasıdır.

Çin artık uzak değil.

İçimizde.

Belki de günümüz dünyasında Çin’den etkilenmeyen tek bir sektör bile kalmamıştır.

Yükseliş değil, geri dönüş

Batı dünyası Çin'i genellikle "yükselen güç" olarak tanımlar.

Ancak Çin'in kendi hikâyesi farklıdır.

Pekin'in zihninde yaşanan şey bir yükseliş değil, tarihsel bir geri dönüştür.

Çin kendisini yeni bir güç olarak görmez.

Yeniden merkezî konumuna yaklaşan bir medeniyet olarak görür.

Bu bakış açısı son derece önemlidir.

Çünkü yükselen güçler kendilerini kanıtlamaya çalışırlar.

Geri dönen güçler ise zaten hak ettikleri yere ulaştıklarına inanırlar.

Çin'in özgüveni büyük ölçüde bu tarihsel algıdan beslenmektedir.

Bu nedenle Çin'in birçok hamlesi dışarıdan bakıldığında agresif görünse de Pekin açısından çoğu zaman "normalleşme" olarak görülür.

Çin’in zihnindeki soru şudur:

"Nasıl yükseliriz?" değil,

"Nasıl olması gereken yere geri döneriz?"

Bu fark........

© Forbes Türkiye