«Van murmurando por todo el pueblo / que el niñito que ha nacido / no es de mi novio porque no hay tiempo. / De esas cosas no hago caso / porque mi novio ya estaba al tanto. / Y a las chicas que preguntan, / él les contesta: «Vino por radio». Deste xeito tan contundente é como se expresaba Elvira de Amaya, aló polos anos 20 e 30 do pasado século. Para máis información, sinalemos que as tales lavercas eran «las mocitas de Toledo». Canto ao cuplé, titúlase «Boda y bautizo» e aclara que, en efecto, a protagonista e mais o seu mozo han de celebrar á par ambos os sacramentos. En fin, malia ter que exiliarse en terras mexicanas por mor da Guerra Civil -o seu pai, republicano, foi fusilado-, e a pesar do contido da canción, a censura franquista -o de «boda e bautizo» foi descolar se cadra os censores- nunca a prohibiu. Antes ben, cando este cronista era cativo/adolescente, non resultaba raro ouvila nos «discos dedicados» da radio; polo demais, figuraba entre as favoritas da miña avoa materna, Fina.

«Casar de penalty». Pois si, raparigas e raparigos: tal e como se........

© Faro de Vigo