A sociedade enmudeceu voluntariamente. Ninguén quería ser cómplice das compañías que usaban as súas palabras para seguir aumentando o seu poder e o control do mundo. Deixaron incluso de pensar, agás en todo o que perderan, en todo ao que tiveran que renunciar. En poucos anos o máis fantástico tesouro que o ser humano creara nunca, a linguaxe, comezou a ser o seu pesadelo. Paradoxalmente, nin sequera os donos das compañías podían gozar xa das súas fortunas.

Nada, absolutamente nada que valla a pena, pode ser vivido sen palabras. Os abrazos, as miradas, camiñar xuntos, arroupar un bebé que dorme ou coller a man dunha persoa enferma quedan a medio camiño se non se acompaña de palabras. As risas nacen case sempre das palabras e contáxianse sobre........

© Faro de Vigo