Exhumación en Tui do sarcófago de Álvaro Páez de Soutomaior (hermanastro de Pedro Madruga), na capela do Sagrario, inicialmente capela funeraria dos Soutomaior, hai unha década. / Jose Lores

E digo eu, se ao final Cristóbal Colón era Pedro Madruga ou un fillo seu, como acaba de publicar a miña compañeira Elena Ocampo, o de chegar de arribada á vila de Baiona igual non foi tanta casualidade. De seguro que o Colón lle dixo ao Pinzón —do que temos unha estatua no paseo que leva o seu nome, alí por diante do Villarosa, que conmemora o descubrimento de América—: «Oes, á volta fai parada en Baiona, que ademais de ser o primeiro porto refuxio que atopas pasada a costa de Portugal, preparan as luras coma en ningún sitio. E o viño tampouco está mal, un branco da terra que sabe a gloria e calma o espírito». Que menos, despois dunha viaxe tan longa.

Pero imos ver, de onde ía ser, se non de aquí, un tipo tan furafollas e tolo como para cruzar o Atlántico nunhas cascas de noz coma a Pinta, La Niña e a Santa María. Ou mellor dito, A Nena, a Pinta e a Santa Maruxa. Pois galego, claro. Se é que estamos en todas partes. Xa me estrañou esta semana, ao ver as imaxes da cara oculta da lúa, non atopar un centro galego deses como os que temos en Bos Aires ou en Nuremberg —neste estiven eu e falábase máis galego alí que na miña vila, e vaia festa, pero iso queda entre nós—, coa polbeira do Carballiño na porta e o son das gaitas de fondo.

Agora xa en serio, que Colón fose galego ten toda a lóxica do mundo, porque fomos, e somos, un pobo emigrante, sen medo a saír polo mundo adiante en busca dunha vida mellor. Cantos galegos e descendentes de galegos haberá en Uruguai —por certo, que boa a historia da emigrante de Chandebrito que nos ofreceu Neli Pillado hai uns días—, Arxentina, Brasil, México, Alemaña, Francia, Suíza… Holanda. A Holanda emigrou meu pai para traballar nos petroleiros da Shell. Meus tíos, a Alemaña. E os irmáns da miña avoa, os Valverde dos que procede o Fede Valverde do Real Madrid, a Uruguai. E seguro que, se houbese documentación ou memoria de máis atrás, igual ata chegabamos á época do Colón galego.

E igual que emigramos nós, agora chegan aquí outros, cos mesmos medos, coa mesma incerteza e coa mesma esperanza de atopar unha vida mellor. Chegan con pouco máis ca unha maleta —ás veces nin iso— e cunha forza que só entende quen un día tamén tivo que marchar sen saber se volvería.

Por iso doe escoitar certos discursos e ver certas actitudes, como se esquecésemos de onde vimos. Como se agora, por estar do outro lado, nos permitísemos pechar portas que un día precisabamos abertas.

Non, non podemos permitirnos ese luxo. Non nós.

Un pobo que fixo do mundo a súa casa non pode agora facerse o despistado cando alguén chama á porta.

Porque se algo deberiamos ter aprendido é que case todos fomos, ou somos, un pouco Colón: xente que un día colleu rumbo ao descoñecido coa esperanza de atopar algo mellor ao outro lado.

A diferenza é que nós tivemos quen nos deixase desembarcar.

Noticias relacionadas y más

El origen de Cristobal Colón: un estudio genético vincula su linaje con la nobleza gallega de Sotomayor

Francia ataca a España con Juan Carlos I

Nin silencio nin linchamento: o reitor replica aos seus críticos na Universidade de Vigo

Así que igual a cuestión non é descubrir novos mundos, que diso xa sabemos bastante, senón non convertermos este nun lugar onde a outros se lles negue terra á vista.

Si quieres recibir este análisis de la actualidad en tu correo tan solo debes activar este boletín en nuestra página web

© Faro de Vigo