Nestes tempos nos que prima o emotivísimo e falta racionalidade á hora de fundamentar afirmacións; nestes tempos nos que a liberdade se reduce a unha decisión individual e sen relación co comunitario, cos demais ou co ben común, é preciso non ter medo a manifestar que non todo o que se lexisla, decide ou se aproba maioritariamente non ten por que identificarse cunha decisión ética e un comportamento moral.

Con todo o anterior, quérese poñer de manifesto que os principios antropolóxicos e éticos sobre os que se asentan as posicións en relación a promover a defensa da dignidade da persoa non deixan de ser válidos inda que a opinión publicada diga o contrario. E isto é importante subliñalo, sen medo á crítica ou mesmo á desautorización persoal. Aínda que no mundo da primacía da opinión sobre a fundamentación é algo moi habitual, non debemos esquecer que non por erguer moito e máis a voz, un acaba tendo razón sobre o que di.

Nestes días vense falando moito de dereitos, de lexislar sobre dereitos, de recoñecer como dereitos comportamentos que van mesmo en contra do que sempre han ser os dereitos. Estes xorden como reivindicación en positivo de canto fai que a dignidade e a vida da persoa poida ser vivida en plenitude. Polo tanto, os dereitos non han propoñerse nunca en negativo. O dereito á vida non pode poñerse ao mesmo nivel que o dereito a que esa vida sexa suprimida, acortada ou silenciada. Así se puña de manifesto na Declaración dos Dereitos Humanos promulgada pola ONU en 1948. Todos e cada un dos dereitos son formulados para que a dignidade da vida persoal e comunitaria creza, se desenvolva e vaia a mellor. De aí que a morte, ou a supresión dunha vida, da vida non pode ser nunca un dereito nin a reclamar nin a defender; e coido eu, moito menos a situalo como un dereito constitucional.

Ocorre así cando todo se mestura, todo se confunde, e como diciamos máis arriba se eleva á condición de principio o que é unha simple opinión, sen afondar en razóns que vaian máis alá do inmediato e das consecuencias que a inmediateza supón á hora de non deixar ver a complexidade dos problemas e das situacións. Precisamos loitar con argumentos sólidos e que manteñan a cohesión social fronte a visións neoliberais e utilitaristas.

Desde a visión da antropoloxía e a teoloxía cristiás todo comportamento moral ha estar sempre ao servizo da defensa da vida e da dignidade que todas as persoas posúen, máis alá da súa condición, orixe, credo ou convicción política. Por iso é tan importante non deixarse arrastrar pola présa que, en non poucas ocasións, dificulta que se poidan propoñer argumentos sólidos que nos leven a entrar na dialéctica da discusión argumentada con criterios de racionalidade, e non meramente afectivos.

Tentemos logo que a dignidade da persoa, de toda persoa se defenda desde políticas que invistan en atención ás persoas que máis sofren, que están solas, que precisan acompañamento psicolóxico ou psiquiátrico; persoas ás que os desenganos e dificultades da vida lévanas a reclamar atención, tempo e dedicación. Que o binomio coidar e curar camiñe na busca de facer da vida tarefa que humanice e dignifique, sen ter que recorrer a elevar a dereito o que non é máis que suprimir unha vida, o que non é máis ca morte.

Traballemos por ser sociedades nas que a cultura da vida non se deixe eclipsar por un individualismo insolidario que no canto de investir en recuperar ás persoas, poñendo os medios necesarios, acaba caendo na contradición de afirmar a morte como un dereito.

Suscríbete para seguir leyendo

© Faro de Vigo