Unha «Holi Run» en Vigo. / Marta G. Brea

Restar e dividir mandan agora. A humanidade perdeu o sentido do colectivo e deveu un sistema de pezas soltas nas que as máis grandes asoballan as outras, mentres, na conta do que existe, todo sae a deber: vai a menos a biodiversidade e ata a linguaxe sucumbe á simplificación.

Eses procesos prodúcense amodiño, mentres miramos para outro lado, xeralmente a pantalla dun móbil, distraídos polos cantos de serea de influencieiros, youtubeiros, tiktokeiros ou a seguinte corrente que puxe por vivir dos bits. O escenario falso, o do fondo da caverna, vai roubándonos a atención que precisaría o de verdade, aquel no que devagar van esvaecéndose tamén as cores e resucita o branco e negro de «nodos» que criamos extintos. Non desentoa ese revival nun tempo en que os discursos de odio van incubando o ovo do medo e do autoritarismo como acontecía un século atrás.

Ao noso arredor, os novos vehículos, angulosos transformers que parecen profetizar o futuro-máquina que virá, son monocromáticos, o mesmo ca a roupa (felices tempos para os góticos) e ca os adolescentes, amparados polas ansias de difuminarse no grupo e, se cadra, na parede do seu cuarto para que a vida non os atrape.

A cor está a extinguirse, perseguida como anatema polos defensores do bo gusto no interiorismo, e só nos permitimos un toque aquí ou acolá para non sermos chamados radicais. No seu lugar inzan negros e brancos e unha escala de grises infinda disimulada en acabados metálicos que teñen na punta da lingua a cor orixinal, pero que non acaban de evocala. Non é bo sinal que as persoas perdan a cor. Porén, a ninguén parece preocuparlle que a realidade estea a palidecer á mesma velocidade coa que empeza a romper polas costuras que ata ben pouco dabamos por firmes. 

A resistencia esmorece igual ca as cores expostas á intemperie. Abandéirana os meniños, aos que todo se lles permite, mesmo o pecado venial que xustifica os contos do arco da vella; os semáforos que regulan o noso ritmo circulatorio e os bolígrafos dos docentes, en cuxas mans o vermello aguanta como sinónimo de reprobación.

A cor non é máis ca a roupaxe coa que desfila a luz diante dos nosos ollos para nos marabillar. Deixémola reflectir todos os seus matices dos nosos corpos e almas e sementemos xardíns onde medren a tolerancia e o respecto. Despidamos dunha vez o inverno e deámoslle a benvida á primavera que o mundo tanto precisa.

Suscríbete para seguir leyendo

© Faro de Vigo