Amfilerin sıralarına ilk oturduğumuz o eylül sabahından bu yana neredeyse yarım asır geçti. Biz 12 Eylül 1980 sonrasının ilk kuşak üniversite çocuklarıyız; öğrenciliğimiz askeri bir vesayet sistemi altında geçti.

O günlerde önümüzde uzun, bilinmezliklerle dolu bir hayat vardı. Anatomi salonlarında insan bedeninin sırlarını öğreniyor, Latince terimlerin arasında kayboluyor, bir gün bu bilgileri insanın acısını dindirmek için kullanacağımızı düşünüyorduk.

Biz fakülteye gittiğimizde ne ultrason vardı ne tomografi ne MR ne de diğer dijital teknolojik aletler... Gözlerimiz ve ellerimiz birer radyolojik tetkik misali insanlık için, tıp için değerliydi.

Bir bedenin anatomisini öğrenirken, aslında insanı, hayatı ve toplumu tanımaya başladığımızın ne kadar farkındaydık, bilmiyorum.

Bugün tıp fakültesinden mezuniyetimizin kırkıncı yılında aynı masanın etrafında buluşuyoruz. Yüzlerimizde yılların izleri, saçlarımızda aklar var. Ama belleğimizin bir yerinde, o ilk amfinin heyecanını taşıyan genç hekim adayları hâlâ yaşıyor.

Kırk yıl, bir meslek hayatını anlatmaya yeter; ya bir kuşağın tarihini anlamaya? Biz yalnızca yıllar içinde değişmedik. İçinde yaşadığımız ülke, sağlık sistemi, hekimlik anlayışı ve insan hayatına verdiğimiz değer de bizimle birlikte değişti.

Bizim kuşağımızın sağlık tarihi, ders kitaplarında öğrendiğimiz ile sınırlı değildi. Hekimlik, hastane koridorlarında, acil servislerde, sağlık ocaklarında, köylerde ve kentlerin yoksul mahallelerinde gerçek anlamını kazandı. Nöbet sabahlarında uykusuz gözlerle baktığımız hastalar, iyileşmesi için bütün imkanlarımızı seferber ettiğimiz insanlar, kaybettiğimizde sessizce arkasından baktığımız hayatlar… Hepsi mesleki belleğimizin bir parçası oldu.

Zamanla anladık ki insan bedeni yalnızca organlardan, dokulardan ve hücrelerden oluşmuyordu. Hastalıkların hikayesinde yoksulluğun, çalışma koşullarının, barınmanın, beslenmenin, eğitimin ve........

© Evrensel