Bazı yolculuklar bir ülkeye değil, insanlığın ortak vicdanına yapılır. Geçen hafta, Türk Tabipleri Birliği, Türkiye İnsan Hakları Vakfı ve İnsan Hakları Derneği adına oluşturulan bir heyetin Atina'ya gidişi böyle bir yolculuktu. Davetin nedeni sıradan değildi: Atina'nın merkezindeki Prosfygika komününde yaşayan Aristotelis Chantzis, yaşam alanlarını, dayanışma kültürlerini ve öz-yönetim deneyimlerini korumak amacıyla yüz otuz beş günü aşan bir açlık grevi sürdürüyordu.

Türkiye açısından bu davetin ayrı bir anlamı vardı. Çünkü Türkiye, açlık grevleri ve ölüm oruçları konusunda ağır bir toplumsal hafızaya sahip ülkelerden biridir. Hekimlerimiz, insan hakları savunucularımız ve ailelerimiz, uzun yıllar boyunca açlığın yalnızca bir protesto biçimi değil, aynı zamanda bedeni geri dönüşsüz biçimde tüketen bir süreç olduğunu yaşayarak öğrendi. Elektrolit bozuklukları, kalp ritim sorunları, kas kayıpları, nörolojik hasarlar, Wernicke-Korsakoff sendromu ve ölüm riski; bunların hiçbiri teorik bilgiler değildir. Bu nedenle Atina'daki çağrı, yalnızca tıbbi uzmanlık talebi değil, acının bilgisini paylaşma çağrısıydı.

Prosfygika'nın hikayesi ise başlı başına bir tarih anlatısıdır. Atina'nın Alexandras Caddesi üzerinde bulunan sekiz bina bloğu, 1933-1935 yıllarında Anadolu'dan gelen mülteciler için inşa edildi. Bugün burada farklı etnik, dini, kültürel ve siyasal geçmişlerden gelen yaklaşık dört yüz insan yaşıyor. Son on altı yılda bu insanlar, dayanışma, doğrudan demokrasi, ortak üretim ve karşılıklı yardımlaşma........

© Evrensel