Hayat, bazen uzun bir deniz kıyısında yürümeye benzer; aynı yerdeymişiz gibi görünürüz ama her dalga kıyıyı biraz daha değiştirir.

Kurumlar da böyledir.

Kıyı değiştiğinde, üzerindeki yürüyüşümüzün ritmi de değişmek zorundadır.

Dalgaların gücünü reddetmek değil; kumun altımızdan kaydığını fark ederek yeni bir denge kurmak, belki de bu uzun yürüyüşün asıl anahtarıdır. Hele de savaş, nükleer tehditler, derinleşen yoksulluk, gıda güvencesizliği, olası büyük yerinden edilmişlikler insanlığı derinden tehdit ediyorken.

Meslek odaları ve sendikalar, yalnızca bireysel taleplerin dile getirildiği yerler değildir. Onlar; ortak emeğin, ortak yaraların, ortak itirazın ve ortak umudun buluştuğu dayanışma alanlarıdır.

Bir kurumu gerçekten yaşatan şey yalnızca tüzükler, seçimler ya da yönetimler değil; birbirine tanıklık eden, birbirine omuz veren insanların ortak iradesidir. Çünkü örgütlülük, sadece kendi sözünü büyütmek değildir.

Asıl örgütlülük, başkasının sesine yer açabilmektir. Kendi hakkımız kadar yanımızdakinin hakkını, kendi sesimiz kadar duyulmayanın sesini, kendi yükümüz kadar ortak yükü taşıyabildiğimiz ölçüde güçlü bir birlikte oluş kurabiliriz.

Hayatı bazen yalnızca başımızdan geçenlerin toplamı olarak anlatırız. Oysa hayat, biraz da başkalarının hikayelerine........

© Evrensel