IMF ve Dünya Bankasının onlarca yıldır borç karşılığında dayattığı özelleştirme politikaları, dünyanın birçok ülkesinde kamu hizmetlerini felce uğrattı. Su, enerji ve maden gibi yaşamsal alanlar “verimlilik” söylemiyle piyasaya devredilirken, ortaya çıkan sonuç hemen her yerde aynı oldu: Daha pahalı hizmet, daha az erişim, daha derin eşitsizlik.

Jakarta’da suyun özelleştirilmesi milyonlarca insanı yer altı suyuna mahkum etti; şehir çökmeye başladı. São Paulo’da kamu su şirketinin özelleştirilmesi, yatırımları zengin mahallelere yöneltti, yoksulları susuz bıraktı. Güney Afrika’da su ve sanitasyonun piyasalaştırılması kolera salgınlarıyla sonuçlandı. Zambiya’da ise IMF baskısıyla özelleştirilen bakır madenleri ülkeyi borçtan kurtarmadı, aksine kamu kaynaklarını kalıcı biçimde kaybettirdi.

Zambiya'nın Eski Maliye Bakanı Edith Nawakwi şunları söylüyordu: “Uluslararası Para Fonu (IMF) ve Dünya Bankasının da aralarında bulunduğu danışmanlar bize, önümüzdeki 20 yıl boyunca Zambiya bakırının kâr getirmeyeceğini söylediler. [Ancak, eğer özelleştirirsek] borç hafifletme imkanına erişebilecektik ve bu, önümüzde duran devasa bir teşvikti. Tıpkı ölmek üzere olan bir kadının önüne ilaç sallamak gibi.”

Tıpkı Türkiye’nin Maliye Bakanı Mehmet Şimşek’in 2014’te söylediği gibi: “Amacımız daha etkin, daha verimli bir işleyişi sağlamak, daha çok insanımıza istihdam ortamı oluşturmak, sektörlerde rekabet ortamı oluşturmak, kaliteyi artırmak ve herkesin kazançlı........

© Evrensel