“Kadınlar öndeydi. Konuşuyor ve savaşıyordu. Gerçekten eşittik, aile gibiydik, kardeş gibiydik. Herkese sarılmak istiyordum. ‘İşte bu yüzden buna özgürlük diyorlar’ diye düşündüm. Daha iyi bir dünya parmaklarımızın ucunda gibiydi. Şimdi düşününce gerçekten mutluydum. Hayatım boyunca hiç böyle mutlu olmamıştım. Bir daha da olmayacağım…”

Çalıştıkları kamuya ait fabrika ‘yeniden yapılanma’ bahanesiyle küçültülmek istenince direnişe geçen işçilerden birinin eşi, ağır şiddet uygulanarak bastırılan grevin yaralarını onarmak için oluşturulan destek grubunda ifade ediyor bu sözleri, “Olası Aşklar” (Possible Love) filminde. Bir grevin en özel deneyimlerinden birinin duru bir özeti adeta.

Güney Kore’nin Oscar adayı olan ve kısa süre önce Netflix’te gösterilmeye başlanan filmin asıl kahramanı Ho-seok’un deneyimi bu kadar olumlu değil ama. O gördüğü ağır şiddetin, sonrasındaki cezaevi sürecinin ve yoldaşlarıyla ilişkisindeki hayal kırıklığının yaralarını onaramamış daha. Dışarıdan kabuk bağlamış gibi görünse de, eşi-yoldaşı Mi-ok onun içine doğru kanadığını biliyor. Mi-ok bir yandan oğlu ve kocasını idare ederek aileyi bir arada tutmaya diğer yandan da başlarına geleni duyurmaya çalışmaktadır. Çift, katıldıkları bir cenaze töreninde Belgesel Yönetmeni Ye-ji ile tanışır. Genç kadın işçilerin hikayesini konu alan bir belgesel çekmektedir. Orta halli bir tüccar aileden gelen Ye-ji civarın büyük burjuva ailelerinden birisinin varisi olan Sang-woo ile evlidir.

Mi-ok ile yakınlaşan Ye-ji onu belgeseline katılmaya ikna eder. Ancak Ho-seok ilk başta buna mesafeli davranacaktır. Bu iki çift arasında belgesel çekimleri sırasında başlayan yakınlaşma, sınıf farkları, geçmişin öfke ve travmaları, ötekine yönelik arzu ve sanatın ‘etik’ sınırları üzerine seyirciyi düşünmeye iten bir anlatının da kapılarını açıyor.

Lee Chang-dong, modern Güney Kore toplumundaki sınıfsal dinamiklerin günlük hayat içindeki izlerini sürmekte tutarlı bir yönetmen. Geçmiş travmaların bedende ve insan ilişkilerinde yarattığı tahribatları ‘kişisel’ bir noktadan hareketle anlatsa da, karakterlerin sınıfsal ve kültürel konumlanışıyla da ele alıyor; travma da sınıfsaldır çünkü! “Olası Aşklar”, yönetmenin bir önceki filmi “Şüphe” (Burning) ile temas halinde denilebilir. Her iki filmde de ‘sanat’ meselesi merkeze oturuyor aslında. “Şüphe”de yazar olmak isteyen bir gencin izini sürerken, burada büyük bir fabrikanın kapanmasının ardından hayatları değişen işçileri kayda almak isteyen bir belgesel söz konusu. Ayrıca iki filmde de dominant bir burjuva karakter var. İlkinde paranın kaynağı belirsizken, burada bir mirasyedi söz konusu.

Filmde bahsi geçen fabrikayı ve sonrasındaki direnişi Türkiye’den SEKA ve........

© Evrensel