Arthur Harari pek marifetli bir sinemacı. Yönetmen, senarist ve oyuncu olarak yirmi yıldır Fransa’da dikkate değer işlere imza atıyor. Ama açık söylemek gerekirse bu işte sıralama senarist, yönetmen ve oyuncu şeklinde gibi görünüyor. Justine Triet ile birlikte kaleme aldığı “Sibyl” (2019) ve büyük ses getiren “Anatomy of a Fall” (Bir Düşüşün Anatomisi, 2023) bile bu sıralama için yeterli. Öte yandan yönetmen olarak en dikkat çekici yapımı “Onoda” (2021) da asıl olarak senaryosuyla cezbediyordu. Ama aynı övgüleri bu yıl Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye için yarışan ve bu hafta itibariyle salonlardaki yerini alacak olan yazıp yönettiği “İçimdeki Düşman” (L'inconnue) filmi için dile getirmek zor.

Belki en sonda söylememiz gerekenleri ilk başta söylemek bu film özelinde daha anlamlı olacaktır. Çünkü son yılların sinemasında genel bir eğilimi temsil ediyor ve bu artık gerçekten ‘sıkıcı’ olmaya başladı. Filmler üzerinde yönetmenlerin aşırı kontrolü artık bir tür semptom olarak kendisini dışa vuruyor. Vücuttaki gerilimin kızarıklık, yara vb. şeklinde kendini göstermesi gibi adeta. Hikaye hareket istediği halde bu kadar sakin kalmayı dayatmak, büyüme arzusu açığa çıkmış bir evreni ısrarla kontrol altına almak ‘sanat maharetinden’ değil, yönetememe kaygısından sanki… Parlak bir fikriniz varsa ama o fikrin gideceği yerler sizi korkutuyor, kontrolünüzden çıkacağına dair endişeleriniz oluşuyorsa girivermeyin o zaman. Çünkü sizin seyirciye vaat edip yerine getiremediklerinizin, her yeri çerçevelenmekten hareket edemeyen anlatılarınızın yorucu olduğu bir nokta olmalı!

Arthur Harari, kardeşi Lucas Harari ve Vincent Poymiro'nun ortak imzasını taşıyan senaryo Harari kardeşlerin birlikte yarattığı "Le cas David Zimmerman" adlı çizgi romana dayanıyor. Parisli bir fotoğrafçı olan David, bir partide........

© Evrensel