menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Sergen Yalçın bu jenerasyona ne vadediyor?

36 0
24.10.2026

Türkiye Futbol Federasyonu, kendi yönetim kadrosunu bir arada tutmakta zorlandığı günlerde A Milli Takım’ın geleceğini dört yıllığına Sergen Yalçın’a emanet etti. Riva’daki imza töreninin asıl çelişkisi buydu. Federasyonun önümüzdeki birkaç ayı nasıl yöneteceği tartışılırken 2030 Dünya Kupası’nı kapsayan bir futbol planından söz edildi. Oysa planın varlığını sözleşmenin süresi kanıtlamaz. Bunun için tercih edilen antrenörün geçmişte neler yaptığına, bugün nasıl futbol düşündüğüne ve elindeki oyuncularla neler yapabileceğine bakmak gerekir.

Sergen Yalçın’ın 2020-21 sezonunda Beşiktaş’la kazandığı lig ve kupa şampiyonluklarını küçümsemek haksızlık olur. O takımın hücum cesareti, oyuncuların birbirini tamamlayan özellikleri ve teknik ekibin doğru tercihleri başarıyı getirmişti. Ne var ki aradan geçen beş yılda Yalçın’ın antrenörlük kariyeri aynı doğrultuda ilerlemedi. İlk Beşiktaş döneminin sonunda yaşanan çözülmeyi Antalyaspor’daki kötü performans izledi. Geçen sezon Beşiktaş’a ikinci kez döndüğünde de aranan istikrarı kuramadı: 39 resmi maçta 20 galibiyet alan takım ligi dördüncü bitirdi; mayısta yollar ayrıldı.

Bu sonuçlar tek başına bir antrenörün bütün meziyetlerini ölçmez. Fakat federasyonun önünde tartışılması gereken açık bir durum vardı: Son çalıştırdığı iki takımda ikna edici bir gelişim ortaya koyamayan bir antrenör, hangi yeni yöntemleriyle milli takımın dört yıllık projesinin başına getirildi? İmza töreninde bu sorunun futbol içinden verilmiş bir cevabı duyulmadı.

Jenerasyonun istediği oyun

Türkiye, son yıllarda Avrupa’nın farklı liglerinde ve futbol kültürlerinde yetişmiş, uluslararası rekabetin gereklerine daha aşina bir oyuncu kuşağına kavuştu. Bu kuşağın önemli bir bölümü, kulüplerinde belirli oyun prensipleri içinde gelişiyor; saha içindeki sorumluluklarını kolektif bir düzenin parçası olarak yerine getiriyor. Milli takımda da benzer bir anlayışın yerleşmesi gerekiyor. 

Savunmadan hücuma geçişlerin nasıl kurulacağı, baskının hangi koşullarda başlayacağı, takımın saha içindeki konumlanışı ve oyuncular arasındaki bağlantılar, ayrıntılarıyla çalışılmış bir oyun planını zorunlu kılıyor. Dolayısıyla bu jenerasyonun başına getirilecek antrenörün bireysel yetenekleri değerlendirme becerisi kadar, bu oyuncuları ortak bir futbol fikri etrafında buluşturma kapasitesi de önem taşıyor.

Sergen Yalçın’ın geçmiş takımlarında güçlü bireysel performanslarla hızlanan hücumlar izledik. Buna karşılık yerleşik savunmaları açmakta, maç içinde aksayan bağlantıları onarmakta ve baskı altında oyun kontrolünü sürdürmekte yaşanan güçlükler de ortadaydı. Kulüp futbolundaki bu sorunların........

© Evrensel