Arda Güler'in frikiği ağlarla buluştuğunda, İzmir'de yeni bir dönemin başlangıcına yakışacak bir sahne oluşmuştu. Sergen Yalçın ilk kez millî takımın başındaydı; tribünler de uzun süredir beklediği heyecanı bulmuştu. Fakat maçın geri kalanı, futbolun güzel bir başlangıca herhangi bir ayrıcalık tanımadığını gösterdi. Belçika, karşılaşmayı 2-1 kazandı. Geriye kalan asıl mesele, bu mağlubiyetten sonra hangi alışkanlıkların değişeceği.

Sergen Yalçın’ın önünde kendisinden önceki antrenörün başarısını ya da başarısızlığını tartışmaktan daha zahmetli bir iş var. Türkiye'nin elindeki oyuncuların neler yapabildiğini biliyoruz. Avrupa'nın güçlü kulüplerinde oynayan ve maçların yönünü değiştirebilen futbolcularımız var. Ne var ki bu yetenekleri ortak bir davranışa dönüştürmekte zorlanıyoruz. Bir oyuncunun iyi yaptığı şey, takım arkadaşının nerede duracağını belirlemiyorsa sahadaki kalite kolayca dağılabiliyor.

Belçika karşılaşması, tıpkı önceki maçlarda olduğu gibi bu sorunu bir kez daha ortaya çıkardı. Türkiye topu ileri taşıdığında hücum etmek isteyen bir takımın işaretlerini verdi. Oyun ters yöne döndüğünde ise oyuncular aynı fikri paylaşmıyormuş gibi davrandı. Rakibin hamlesine kimin, ne zaman karşılık vereceği konusunda kararsızlık vardı. Bu görüntüyü tek bir futbolcunun hatasına bağlamak kolay. Oysa bu tür açıklar, görevlerin yeterince açık tanımlanmadığı bir düzenin ürünüdür.

Bir antrenörün cesareti, hücumcu karakterdeki oyuncuları peşi sıra ilk on bire yazmasıyla ölçülemez. Önemli olan, tercihlerin doğurduğu tehlikeyi hesaplayıp buna uygun bir organizasyon kurabilmek. Örneğin, Oğuz Aydın'ın maça sağ bekte başlaması, sahaya çıkış fikri bakımından anlaşılabilir bir riskti. Fakat Belçika'nın Jérémy Doku üzerinden o bölgeyi kullanacağı belliyken rakibin istediği eşleşmelere sürüklenmek, Oğuz’un omuzlarına taşıyabileceğinden fazla yük bindirdi.

Birbirini tamamlayan roller

Millî takımda yeni bir düzen kurmanın en büyük güçlüğü, kulüplerdeki gibi haftalar boyunca aynı hareketi çalışamamanızdır. Bu yüzden Sergen Yalçın'ın ayrıntılı ve karmaşık bir oyun şeması çizmesinden önce, sahada herkesin anlayabileceği birkaç temel ilke belirlemesi gerekiyor. Örneğin top kaybedildiğinde ilk müdahaleyi yapacak oyuncu ile onun arkasında kalan alanı koruyacak oyuncunun görevleri önceden belirlenmeli. Bu kararların her pozisyonda yeniden tartışılması mümkün değil. Oyuncular birbirlerinin niyetini önceden bilmeli.

Enes Ünal'ın ilk on birde yer alması da bu açıdan değerlendirilmeli. Bir santrforun katkısı, sadece ceza sahası içindeki........

© Evrensel