Futbolda büyük galibiyetlerin iki ayrı ömrü vardır. İlki doksan dakika sürer; goller, tribünler, tabeladaki skor ve maç sonu sevinciyle tamamlanır. İkincisi ertesi sabah başlar. Heyecan çekildikten sonra geriye ne kaldığına bakarsınız. Beşiktaş’ın Marsilya’yı 4-1 yendiği maç, bu ikinci sınavdan da güçlü çıkabilecek türden bir galibiyetti. Çünkü skorun büyüklüğünü taşıyan bir oyun vardı sahada.

Uzun süredir Beşiktaş üzerine konuşurken mesele oyuncu kalitesine, transferlere, eksik bölgelere ve yönetim kararlarına bağlanıyordu. Takımın nasıl oynamak istediğini tarif etmek çok daha güçtü. Marsilya karşısında berrak biçimde görülen değişim buydu. Beşiktaş’ın artık tanımlanabilir bir oyun fikri var.

Top rakipteyken öne gitmek, topu kazandığında hızlı biçimde rakip kaleye yönelmek, hücum yerleşiminde oyuncuları birbirine yakın tutmak ve kaybedilen topu kısa sürede geri almaya çalışmak bu fikrin temel parçaları. Her şey kusursuz işlemiyor. Zaten birkaç ay önce kurulmuş bir takımda kusursuzluk aramak anlamsız olur. Önemli olan, sahadaki on bir oyuncunun ortak bir niyet taşıması.

Vincenzo Italiano’nun etkisi de burada hissediliyor. İzi yalnız oyuncu değişikliklerinde görülmüyor. Rakip stoper topu aldığında kimin çıkacağı, orta sahadaki boşluğu kimin kapatacağı, santrforun hangi pas kanalını kapatacağı konusunda ortak refleksler oluşuyor. Takım olmak biraz da budur: benzer durumlara birlikte cevap verebilmek.

Beşiktaş’ın futbolunu cazip kılan şeylerden biri saldırganlığı. Marsilya’nın teknik kapasitesine rağmen geri çekilip rakibini beklemedi. Öne çıktı, baskı yaptı ve rakibini kendi sahasında rahatsız etmeye çalıştı.

Bu tercihin doğal bir bedeli var. İlk yarının ortalarından itibaren Marsilya baskıyı aşmaya başladığında orta sahadaki mesafeler açıldı. İlk pres hattı geçilince savunmanın önünde geniş alanlar oluştu. Beşiktaş sezon başından beri en güçlü silahlarından biri olan baskıyı bir süre........

© Evrensel