Yaşamım boyunca israfı sevemedim. Örneğin serpme kahvaltıyı sevmem. Çünkü masaya getirilen yiyeceklerin tamamını tüketmek mümkün değildir. Çoğu el değmeden kalır, sonunda çöpe gider. Bir insanın kahvaltıda yiyebileceği miktar bellidir. Bunun üzeri bedene de zarar, keseye de…

“İşten artmaz, dişten artar” demiyorum tabii ki. İnsanlar boğazından kısarak değil, emeğinin karşılığını alarak yaşamalıdır. Ancak ihtiyaçtan fazlasını tüketmenin de zenginlik değil, israf olduğunu düşünüyorum.

Ülkemizde kaynaklar hemen her alanda israf ediliyor. Toprak israf ediliyor, su israf ediliyor, enerji, zaman ve ürünler israf ediliyor… En çok da emek israf ediliyor. Üretenin emeği değersizleştirilirken kamu kaynakları çoğu zaman ihtiyaca göre değil, sermayenin tercihine göre kullanılıyor.

Tarımsal GES’lere akmasa da damlayan bir destek var. Kalkınma ajanslarının ve kırsal kalkınma programlarının güneş enerjili sulama sistemlerine verdiği destekler buna örnek verilebilir.

Bu destek enerji giderini azaltmak ve üretimin sürdürülebilmesi için önemlidir. Ayrıca destek vermek kadar, desteğin nasıl kullanıldığı da önemlidir.

Kamu desteği, “Nasıl olsa devlet bir kısmını karşılıyor, şebekeye bağlı sistem yerine şebekeden bağımsız GES kurayım” anlayışıyla kullanılmamalıdır. Kamu kaynağı yalnızca harcanmak için değil, en yüksek toplumsal yararı sağlamak için kullanılmalıdır.

Elektrik şebekesinin bulunduğu bir yerde özel bir zorunluluk yoksa şebekeye bağlı, yani on-grid GES daha akılcı bir tercihtir. Gündüz üretilen elektrik şebekeye verilir; sulama gece yapılıyorsa gerekli........

© Evrensel