Türkiye’de çiftçinin yaş ortalaması 59’a yükseldi. Çiftçilerin yüzde 70’i 50 yaşın üzerinde.

Aynı ülkede Tarım Kredi Grubu, 2025 yılında 18 milyar lira konsolide net kâr açıkladı. Bir önceki yıl 5 milyar lira olan kâr, bir yılda yüzde 260 arttı.

Bir tarafta borçlanmadan üretim yapamayan, ürününü değerinde satamayan çiftçi… Diğer tarafta çiftçiye hizmet etmek için kurulmuş bir yapının rekor kârı…

Ortada ciddi bir çelişki var.

Yaş ortalamasının 59 olması, bütün çiftçilerin emekli aylığı aldığı anlamına gelmez. Ancak tarımın omurgasını emeklilik yaşına gelmiş insanların taşıdığını gösterir. Üstelik küçük üreticinin emekli aylığı çoğu zaman evinin geçimine değil; mazota, gübreye, ilaca, tohuma ve elektrik borcuna gidiyor.

Normalde çiftçilik aileyi geçindirmelidir. Bizde düzen tersine dönmüş durumda:

Çiftçilik aileyi geçindirmiyor, ailenin emekli aylığı çiftçiliği ayakta tutuyor.

Gençler de toprağı sevmedikleri için değil, tarımda gelecek görmedikleri için gidiyor. Aylarca çalışıp ne kazanacağını bilmeyen, donun ve kuraklığın riskini üstlenen bir gencin köyde kalmasını beklemek mümkün mü?

Çiftçi gübreyi, tohumu, ilacı ve mazotu alırken karşısına konulan fiyatı ödüyor. Ürününü satarken de karşısına konulan fiyatı kabul etmek zorunda kalıyor. Hem alırken hem satarken fiyatı başkaları belirliyor.

Çiftçi kendi tarlasında tüccarın ve büyük şirketlerin ırgatı bile değildir. Irgat işe başlamadan önce alacağı yevmiyeyi bilir. Çiftçi ise aylarca çalışır; ne kazanacağını hasattan sonra öğrenir. Çoğu zaman kazanamadığını da o zaman anlar.

Bu ülkede Ziraat Bankası, tarım kredi kooperatifleri ve Toprak Mahsulleri........

© Evrensel