Sıklıkla hayatı bir devlet hastanesi servisine benzetiyorum.

Duvarlar renksiz, boyalar kalkmış, lekeler sarmış.

Elimize bir numara vermişler ama mantığı yok, karışık.

17 ile 4 bin 254 yan yana bekliyor ve arada 311’e geliyor sıra.

Takip edebilme şansımız yok. Canımız acıyor, çareye ulaşabilmiş değiliz, çare var mı belirsiz.

Gelen giden teşhis koyuyor, koyanlar doktor değil.

Öyle zamansız, süresiz bir bekleyişte içimiz daralarak, aç biilaç, yorgun beklerken birileri sedyelerde ölüyor gözümüzün önünde.

Biz ekseriyetle onları konuşuyoruz, birbirimizi tanımadan, tam da tanışmaya çalışmadan.

Öyle süzmüşüz biraz uzaktan, kanaat geliştirmişiz, icap ederse kanaatimize uygun iki cümle sarfetmek üzere lafın yerini de bekliyoruz.

Arada bir nadiren, bir meczup, bir garip, sıra dışı insan dahil oluyor. Ona bakıp laflar atıp inceden alaya alır gibi oluyoruz. Havadaki ağırlık dağılmıyor da çatık kaşlar yerini müstehzi gülüşlere bırakıyor.

Kısa sürüyor. Bir yeni sedye, yeni ölüler.

Öyle bir kasvet, karanlık, sonsuza kadar gidecek gibi görünen bir bekleyiş.

İnsanız ya işte o esnada bile göz uzamış tırnaklara takılır, eve gidince keseyim der kendine. Ya da ayağındaki pabuca bakıp bunlar da ne dayanıklı çıktı, kaç sene oldu ben alalı diye bomboş fikirler geçer aklından. Elin cebindeki tarağa takılır, çeker şöyle bir tararsın saçını, alışkanlıktan.

Bunlar da işte........

© Evrensel