Saray’daki muktedir “Cennet vatanı ihya etmeye kararlıyız” diyor ama vatan bir avuç azınlık için cennet, ezici bir çoğunluk için cehennem koşullarına sahip olmaya devam ediyor. Ülkede son zamanlarda yaşananları en doğru açıklayan kelimeler herhalde başlıktaki üç kelimedir. Ülkede ölüm çok kolay, hele işçiysen daha da kolay. Bir de “sevildiği” için öldürülen kadınlar var. Onlarda teker teker öldürülüyor. Yaşam ise en zor olanı. Sadece öldürülmekle kalmıyor, günlük yaşamı açlık, yoksulluk, sefalet içinde, zorluklarla boğuşarak geçiriyoruz. Soygunu ise artık herkes biliyor. Doruğa çıkan soygun biçimi fon meselesi oldu ve faturayı sadece para yatırıp soyulanlar değil, tüm ülke ödüyor. Şimdi bir bütünün parçaları olan, biri olmadan diğeri de olamayacak olan bunlara bir köşe yazısının olanakları içinde kısaca değinmeye çalışalım.

HABAŞ’ta son 10 yılda 30 işçi, “iş kazası” denilen, ama her birisi iş cinayeti olan “kazalarda” canını yitirdi. Bu iş yerinde sadece 2025 yılında 229 “iş kazası” meydana gelmiş. Son katliamda biliyorsunuz 19 işçi yaşamını yitirdi. Bakanlığı döneminde en az 7 bin 102 işçinin “iş kazasında” öldüğü kayıtlara geçmiş olan bakan “Denetleniyordu, sıkıntı yoktu” demiş, hangi patrona iş koşullarından dolayı “sıkıntı” çıkarıldı ki?  Böyle olunca toplu katliamın üzerinde 24 saat geçmeden sağ kalan işçiler fabrika da yeniden çalışmaya çağrılıyor. Soma’da madende yaşamını bir seferde yitiren işçilerin sayısı ise 300’ü aşmıştı. Saray’daki muktedir “Bu işin fıtratında var” demişti. Tatil yaparken yanıp ölenler, yolculuk yaparken ölenler bu tabloyu daha da karartıyor. Kapitalizmde kâr hırsının bir sınırı yok. Tersanelerden, inşaatlardan, fabrikalardan işçilerin ölüm haberleri peş peşe geliyor. MESEM’li çocuklarımız da birer birer ölüyorlar.  

Bu ülkede “öldürme hakkı” sadece “güvenlik” yetkililerinde yok. Patronlar da bu hakka sahip ve ne onlardan hesap soracak ne bir kurum, ne de yeter diyecek........

© Evrensel