Bazı metinler kapı değildir; eşiktir. İçeri davet etmez, yalnızca nerede durduğunu gösterir. Uzun süre bakarsan, metnin sessizliğinden çok kendi sabırsızlığını duyarsın. 15.yüzyıldan kalma, dili hâlâ çözülememiş bir el yazması var: Voynich. Beş yüz yıldır eşikte duruyor. Harfleri orada. Ama sesi yok. Ya da biz henüz onun sesine hazır değiliz. O konuşmuyor, ama biz konuşuyoruz. Anlamı arıyoruz; sessizliği değil. Kimileri onda Orta Çağ’dan kalma bir şifa arıyor. Kimileri kapalı bir manastır dili. Kimileri ustaca kurgulanmış bir sahtekârlık. Kimileri ise kaybolmuş bir botanik bilgisini. Sayfalarında tanıdık ama aynı zamanda imkânsız görünen bitkiler var. Kökleri başka bir dünyaya uzanıyormuş gibi. Yıldız haritaları var; ama gökyüzü bizim bildiğimiz gökyüzüne pek benzemiyor. Ve çıplak insan figürleri…sanki........

© Eurovizyon