Bu hafta hayatıma birkaç satır C girdi. Bir köşe yazısının kapısını bu kez bir programlama dili çaldı. Başta bunun yalnızca yeni bir şey öğrenme denemesi olduğunu düşündüm. Ekranda beliren komutlar, parantezler ve noktalı virgüller arasında dolaşırken fark ettim ki aslında önümde açılan şey yeni bir dil değil, yeni bir düşünme biçimiydi.

Bir programlama dili öğrenmeye başlamanın insana bu kadar çok şey düşündüreceğini beklemiyordum. Ama bazen insanın karşısına çıkan en teknik şey bile, hiç beklemediği kadar insani bir sorunun kapısını aralayabiliyor.

Kendimi güncellemeyi düşündüm.

Çünkü fark ettim ki teknoloji sürekli yeni sürümler çıkarırken...

İnsan bazen yıllardır aynı düşünceyle yaşamaya devam ediyor.

Telefonunu güncelliyorsun.

Bilgisayarını güncelliyorsun.

Yapay zekâyı güncelliyorsun.

Peki insan kendini ne zaman güncelliyor?

Düşünün; içimizde eski bir kale var. Kalın surlarının ardında yıllardır açılmamış odalar, paslanmış anahtarlar, tozlu raflarda unutulmuş cümleler duruyor. Kapısında görünmeyen bir nöbetçi bekliyor; her yeni düşünceyi, her değişim ihtimalini, her güncelleme teklifini önce şüpheyle süzüyor. Bir odanın........

© Eurovizyon