Nasreddin Hoca bir gün eşeğini kaybetmiş ve çok üzülmüş.
Dağ taş aramış, bulamamış.
Çaresizlik içinde ağlamaya başlamış.
Komşuları gelip "Hayırdır Hoca, niye ağlıyorsun?" diye sormuşlar.
Hoca, "Eşeğim kayboldu, o benim her şeyimdi, onsuz ne yaparım?" demiş.
Aradan zaman geçmiş, Hoca eşeği çalılıkların arasında bulmuş.
Eşeğine kavuşunca sevinçten dört köşe olmuş, onu alıp tekrar köye dönerken köylülere gülümseyerek şöyle demiş:
"Gördünüz mü, Allah kulunu sevindirmek istediğinde, önce eşeğini kaybettirir, sonra da buldururmuş!"
Bu fıkranın ana teması:
“İnsan bazen elindekilerin kıymetini bilmez ancak onları kaybedip tekrar kavuştuğunda gerçek mutluluğu ve şükrü anlar.”
Fıkrada olduğu gibi…
Bizimkisi de o hesap.
Eğer eski........

© Eskişehir Anadolu