Hayatın geniş zamanları aldatıcıdır. Sofralar kalabalık, telefonlar susmaz, kapılar sürekli çalar. İnsan, etrafındaki bu kalabalığı dostluk zanneder; oysa zamanın gerçek terazisi dar günlerde kurulur. İşte o günlerde, kalabalıkların sesi kesilir, gölgeler çekilir ve geriye sadece hakiki olan kalır.

Ahde vefa dediğimiz şey tam da burada anlam kazanır. Sözde değil, özde bağlılıktır. Menfaatin olmadığı, gösterişin hükmünü yitirdiği yerde ortaya çıkar. Çünkü herkes senin iyi gününde yanında olabilir; asıl mesele, senin karanlığa düştüğün anda elinden tutabilenleri tanıyabilmektir.

Yaş ilerledikçe insanın bakışı da değişiyor. Kırk beşten sonra hayat, biriktirmekten çok ayıklamaya dönüyor. Gereksiz kalabalıkları, samimiyetsiz ilişkileri, zor zamanında sessizliğe bürünen akrabalıkları yavaş yavaş hayatından çıkarıyorsun. Bu bir kırgınlık değil; bu, hayatın sana öğrettiği bir sadelik hali. Çünkü insan, yükünü........

© Enpolitik