İnanç özgürlüğü kapsamında kimin neye inandığıyla tabi ki meşgul değiliz.Ancak evanjelizm, siyonizm ve şia doktrini gibi teolojik saçmalıkların DOGMATİZME dönüşerek, mutlak hakikati temsil iddiasıyla her türlü kötülük ve vahşetin motivasyon kaynağı yapılmasına da izin verilemez.

İnsanlığın uzun yürüyüşünde dinler, kimi zaman merhametin dili olmuş, kimi zaman da insanın iç dünyasını anlamlandırma çabasının en derin ifadesi. Bu yüzden inanç, insanın en mahrem alanlarından biridir. Kimin neye inandığıyla meşgul olmak ne devletin işi olmalıdır ne de toplumun. İnanç özgürlüğü dediğimiz şey tam da budur: insanın vicdanıyla kurduğu ilişkiye dışarıdan kimsenin müdahale etmemesi.

Fakat mesele her zaman bu kadar masum bir sınırda kalmıyor.İnanç, bireyin vicdanından çıkıp dogmatik bir ideolojinin yakıtına dönüştüğünde işler değişiyor. Çünkü dogmatizm, inançtan farklıdır.........

© Enpolitik