İnsan, bu dünyaya nereden geldiğini unutan ama içindeki o “ait olma” arzusunu asla dindiremeyen bir garip yolcu, bir garip sürgün. İçindeki amansız yalnızlık hissi, tam olarak neyin nesi olduğunu bilmediği bir özlemle kıvranışı, belki de bir hafıza fısıltısıdır kimbilir.

Bezm-i Elest”, zamanın henüz zaman olmadığı, mekânın sınırlarının çizilmediği o ruhlar meclisi. Yaratıcının ruhlarımıza “Ben sizin Rabbiniz değil miyim?” (Elestü bi-Rabbiküm) diye seslendiği ve tüm ruhların istisnasız “Evet, şahit olduk” (Belâ) diyerek o büyük ebedi sözleşmeye imza attığı o ilk meclis. Bizler, o gün sadece Yaratan ile değil, birbirimizle de mülaki olmuştuk. Ruhlar orada tanışmış, orada saf tutmuş, orada bir ve beraber olmuştu. İşte bu dünya hayatı, bu büyük buluşmanın ardından gelen geçici bir ayrılık sahnesi. Bu yüzden dünyada yollarımızın kesiştiği, sesini duyunca içimizin ısındığı, gözlerine bakınca “sanki yüzyıllardır tanıyormuşum” dediğimiz insanlar aslında hiç de yabancımız değiller. Onlar, o ilk mecliste yanı başımızda duran, ruhumuzun aşina olduğu dostlardır.

Kırk yıla yakın tanıdığım Cevat Güldoğan Ağabeyimiz, işte insana o bakışıyla o meclisi, Bezm-i Elest’i hatırlatan bir insandı. Bizler öğrenciliklerini ve gençliğini 80 öncesi ve sonrasına ayırmış insanlardık. 80 öncesi öğrencilik yıllarımızda, İzmir’de birkaç abimizin dışında gölgesine sığınabileceğimiz büyüklerimizin olmadığı yıllardı. 80 sonrasına taşan öğrencilik yıllarımız ise Cevat Güldoğan gibi ağabeylik kavramını daha iyi tanımamıza vesile olan, vakıf gönüllü insanların hayatımıza girdiği yıllar olmuştu. Kendim İzmir’ li olmama rağmen arkadaşlarımın çoğunluğunu Anadolu’nun çeşitli yörelerinden gelenler oluşturuyordu. Onlara her ne kadar elimden gelen yardımı yapsam da neticede gerek ailemin gerekse kendimin imkanları sınırlıydı. İşte bu anlamda sağına soluna bakmadan bir adım öne çıkıp, ‘Burada........

© Enpolitik